Verslag: Metallica in het Sportpaleis(Vrijdag)

De heren van Metallica kondigden in het voorjaar aan dat ze maar liefst twee keer naar het Sportpaleis  in Antwerpen zouden komen. Beide concerten waren binnen het uur volledig uitverkocht. Woensdag 1 november veroverden ze al een eerste keer het Sportpaleis, wij waren er bij hun tweede passage op vrijdag 3 november. Meteen het slotconcert van hun Europese tournee.

(Lees verder onder de foto)

Metallica groeps overzicht in sportpaleis 3 november

Door de lange files rond Antwerpen zien we enkel het einde van de show van supportact Kvelertak. De Noren amuseerden zich duidelijk, maar kregen af te rekenen met een nukkige microfoon, een té grote zaal en een ongeïnteresseerd publiek. Goed drie kwartier later is het dan aan Metallica. We staan op het middenplein, dat net als de rest van het Sportpaleis afgeladen vol is. Met een podium in het midden van de zaal wordt de volle capaciteit benut en wordt de sfeer nog wat bevorderd.

Als de lichten uitgaan en het intronummer The Ecstasy of Gold door de luidsprekers knalt, ontploft de zaal een eerste keer. De Metallica familie is klaar om de groep te ontvangen en de heren van Metallica starten hun set met Hardwired en Atlas, Rise!. Beide nummers zijn afkomstig van het jongste album Hardwired… to Self‐Destruct. Metallica zal uiteindelijk zeven nummers spelen uit hun recentste album, tot frustratie van sommige aanwezigen. Maar Maiden’s Bruce Dickinson zei deze week nog dat bands die enkel hun klassiekers brengen eigenlijk karaoke bands worden. Na Atlas, Rise! vindt James Hetfield echter dat het tijd is voor “some old stuff”, waarna de band Seek & Destroy inzet tot enthousiasme van het publiek.

(Lees verder onder de foto)

Metallica - Robbert Sportpaleis 3 november

Er waren ook mensen die gewoon beide Antwerpse shows gingen kijken, en ze hebben geluk want Metallica speelt niet elke avond dezelfde setlist. Met The Shortest Straw en Welcome Home (Sanitarium) kregen we al wat variatie tegenover woensdag. De band nam ook de tijd om interactie met het publiek te voorzien, zowel tussen de nummers als tijdens de nummers. Iets wat sommige bands van hun niveau wel eens nalaten. Door het podium in het midden van de zaal voelde eigenlijk niemand zich ver van het gebeuren, ondanks de grootte van het Sportpaleis. De bandleden bewogen dan ook de hele tijd vlot over het podium en benutten elke uithoek ervan. Tijdens een opmerkelijke gezamenlijke drumsessie van alle bandleden, tijdens Now That We're Dead, mocht zelfs Lars Ulrich zijn drum-eiland in het midden van het podium even verlaten. Het publiek en de band amuseerden zich duidelijk geweldig. Yeah!

Na nog een klassieker For Whom the Bell Tolls en het sterke nieuwe nummer Halo on Fire, was het tijd voor de solo’s van Kirk Hammett en Robert Trujillo. Die waagden zich onder andere aan Plastic Bertrand's Ca Plane Pour Moi. Beter uitgevoerd dan hun The Kids cover van woensdag naar het schijnt, maar nog steeds niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Net zoals de cover van Helpless van Diamond Head eigenlijk, waar de band mee verder ging. De volgende nummers zijn ons helaas ontgaan, omdat de drukkende warmte, het gebrek aan zuurstof en de drukte in de zaal één van onze redactieleden even teveel werd. Met dank aan degenen die wel hielpen, trouwens. Zo misten we helaas ook de lichtgevende drones tijdens Moth Into Flame. Want de show was met zijn lichteffecten en bewegende beeldschermen uiteraard ook een visueel spektakel.

Na een korte EHBO stop waren we net op tijd terug voor Sad but True, pas het eerste nummer van Metallica‘s legendarische black album. Vanaf toen ontplofte de zaal pas helemaal, wanneer de ene na de andere klassieker voorbij kwam. Ook One en Master of Puppets werden uitbundig meegezongen. Er doken intussen zelfs moshpits en crowdsurfers op in het Sportpaleis. Dit Metallica weet nog steeds een zaal in te pakken met hun show. Master! Masters!

(Lees verder onder de foto)

Metallica James Hetfield in het sportpaleis

Tijdens de bisronde speelden ze met Spit Out the Bone misschien het beste nummer van hun nieuwe plaat. Daarna werden we nog getrakteerd op het enig mooie Nothing Else Matters en het magische Enter Sandman als slotakkoord. Meer dan 20.000 man die allemaal meedoen, een wonderlijk gevoel. Ja hoor, Metallica heeft het nog steeds. De noten mogen dan niet altijd perfect gespeeld zijn, maar de show is af en het publiek vind het geweldig. James Hetfield en zijn collega’s hadden er zin in en sloten hun Europese tournee af met een hoogtepunt. Nee, Metallica staat er nog steeds als live-band, 33 jaar na hun eerste optreden in België. We hebben genoten. Merci en tot de volgende keer Metallica.. als we dan weer aan kaarten geraken uiteraard.

Metalfans.be-nieuws in je facebook nieuwsfeed?